Herb własny Latowski, to nie tylko zbiór elementów, które w sposób symboliczny ilustrują członków rodu Latowskich, to również obrazy odnoszące się do tradycji, idei, wartości czy ważnych zasad, które są wspólne dla całej społeczności rodzinnej, a także są odczytywane przez każdego familianta indywidualnie. Swoistą wymową uznawanych wartości życiowych, są elementy konstrukcji godła. Jest to herb własny, czyli taki, który przynależy jednej tylko rodzinie, a mianowicie jego Fundatorowi Panu Adamowi Latowskiemu (ur. dnia 2 lutego 1999 r. we Włocławku), jego rodzicom Piotrowi (ur. 1967 r. we Włocławku) i Annie z domu Maślanka (ur. 1971 r.) oraz jego siostrom Justynie (ur. 1993 r.) i Paulinie (ur. 1993 r.), a także jego i sióstr tych potomkom, o ile będą oni posługiwać się nazwiskiem Latowski lub z członem Latowski. Nazwa herbu jest tożsama z nazwiskiem rodziny. Herb ma identyfikować członków rodziny, nawiązywać do jej historii, kultywować pamięć o przodkach i związane z nimi tradycje, przypominać o zasadach, którymi jej przedstawiciele powinni się kierować. Każdy element prezentowanego herbu ma określone znaczenie.
Samiec gryfa – Hybrydowa mitologiczna bestia powstała poprzez połączenie lwa z orłem, znana już w kulturze minojskiej i sumeryjskiej. Tu nawiązuje do gryfa znajdującego się w herbie Lubienia Kujawskiego, miasta w województwie kujawsko-pomorskim gdzie zamieszkuje Fundator oraz z którym związane są trzy ostatnie pokolenia jego przodków: ojciec Piotr, dziadek Edmund (ur. w 1926 r. właśnie w tej miejscowości) i pradziadek Jan. Pośrednio gryf odnosi się także do herbu województwa kujawsko-pomorskiego, na których to widnieje ukoronowany połuorzełpołulew, a więc zwierzęta składające się na gryfa. Tę specyficzną hybrydę w okresie I Rzeczpospolitej miało w swym herbie województwo brzesko-kujawskie i inowrocławskie, a jeszcze wcześniej była ona godłem książąt kujawskich z rodu Piastów, którzy pieczętowali się nią już od II połowy XIII w. Herb z połuorłem-połulwem znajdował się także od XIV do XVI w. w pieczęci, a w latach 1950-1990 także w herbie miasta Włocławka, będącego miejscem urodzenia Fundatora i jego rodziców. W heraldyce drapieżny gryf reprezentuje takie cechy jak: waleczność, wytrwałość w dążeniu do celu, czujność. Jako mitologiczny strażnik boskiej mocy lub ukrytych skarbów, symbolizuje także opiekuńczość. Te wszystkie przymioty są wartością dla Fundatora i jego najbliższych. Heraldyka kościelna widzi w gryfie symbol boskiej i ludzkiej natury Chrystusa, ponieważ jako orzeł należy do nieba, a jako lew związany jest z ziemią. Gryf może więc poniekąd odnosić się do wyznawanej przez Latowskich katolickiej religii. Używanie wizerunku gryfa, miało też niegdyś oznaczać oddanie się pod opiekę niebiańskim posłańcom, czy też prośbę o taką opiekę, prośbę o wprowadzenie harmonii w życiu człowieka, pomiędzy tym co wzniosłe, a tym co przyziemne.
Błyskawica – Jest to zjawisko świetlne towarzyszące piorunowi, czyli bardzo silnemu wyładowaniu elektrostatycznemu w atmosferze. Stąd też uproszczone graficznie przedstawienie błyskawicy stało się symbolem elektryczności. W niniejszym herbie błyskawica odnosi się do Piotra Latowskiego, ojca Fundatora, który z zawodu jest elektrykiem. Prócz zawodów związanych z prądem elektrycznym, błyskawica w heraldyce jest także symbolem bożego gniewu lub boskiej woli. Element ten można więc odnosić do podporządkowania się rodu wobec woli wyznawanego przez nich Boga, a także do kultywowania tradycyjnej roli ojca, który kocha swoje dzieci, ale jeśli zajdzie taka konieczność, potrafi je również dla ich dobra ukarać.
Topór rzeźniczy – Ma upamiętniać tradycje rzeźnicze w rodzinie, gdyż takim zajęciem parali się obaj dziadkowie Fundatora, czyli wspomniany już Edmund Latowski, a także dziadek macierzysty Henryk. Prócz nawiązań rzemieślniczych, topór w heraldyce jest też symbolem waleczności, siły, władzy i sprawiedliwości, co wzięło się zarówno z jego powszechnym wykorzystywaniem bojowym, jak też stosowaniem jako narzędzie kata.
Usianie kłosami – Ponieważ gryf nie jest rzadkim motywem w heraldyce (tak jeśli chodzi o herby rodowe, jak też herby samorządowe), właściwym było zastosowanie dodatkowego wyraźnego elementu wyróżniającego. Usianie kłosami całkowicie spełnia to zadanie nie tylko pod względem wizualnym, ale też jeśli chodzi o sam rodzaj heraldycznej komponenty, gdyż usianie tarczy jakimś elementem, jest w polskiej heraldyce bardzo rzadkie. Motyw kłosa, jako elementu usiania, ma również swoje podwójne znaczenie symboliczne. Po pierwsze ma to symbolizować pracę na roli, co z kolei ma odnosić się do przodków Fundatora, którzy tym się zajmowali, czyli: pradziadka Jana (ur. w 1892 r. w Rzegocinie parafia Kłóbka), 2x pradziadka Wojciecha (ur. 1862 r. w Ząbinie par. Choceń) i 3x pradziadka Kazimierza (ur. 1838 r. w Wolicy par. Wieniec) oraz po części zapewne również 4x prababki Franciszki (ur. 1810 r. w Szubinie par. miejscowa). Po drugie owe usianie złotymi kłosami, ma nawiązywać do pierwotnego nazwiska przodków Fundatora, które brzmiało Somerfeld. To niemieckojęzyczne nazwisko możemy rozbić na słowa ‘Somer’ i ‘Feld’, gdzie pierwszy człon zapewne pochodzi od pory roku ‘Sommer’ – czyli po polsku ‘lato’, zaś drugi człon to słowo oznaczające ‘pole’, czyli grunt rolny. Pola obsiewamy zbożami, które latem są już dojrzałe i gotowe do żniw. Skoro zaś grafika herbu umożliwia odczytanie jego nazwy i nazwiska rodziny, która ów herb posiada, mamy tym samym do czynienia z tzw. herbem mówiącym. Zboże od tysięcy już lat stanowi główne źródło pożywienia, a dla jego producentów jest źródłem utrzymania, dlatego w heraldyce zboże stało się nie tylko symbolem samego rolnictwa, ale też dobrobytu, bogactwa, obfitości i oszczędności. Herb niosąc sobą przesłanie dla członków rodu Latowskich, mówi im m.in.: dążcie do bogactwa, ale znajcie też umiar i bądźcie oszczędni. Bogactwo może tu być rozumiane zarówno dosłownie, jak też mieć szersze, także niematerialne odniesienia. Tym bardziej, że w wyznawanym przez Fundatora i jego rodzinę chrześcijaństwie, kłos jest symbolem Eucharystii, a ta jest jednym z kluczy do osiągnięcia życia wiecznego w Niebie.
Pół pełnego koła zębatego – Koła zębate w swej istocie mają za zadanie przenoszenie ruchu i siły pomiędzy różnymi częściami urządzenia, w którym są zainstalowane. Stały się przez to symbolami myśli technicznej. Ponieważ kojarzą się też z dużą precyzją, dokładnością, porządkiem, ze szczegółowo przemyślanym działaniem, funkcjonują również jako symbol pracy umysłowej. W niniejszym herbie nawiązanie do koła zębatego przede wszystkim odnosić się do wykształcenia i wykonywanego zawodu Fundatora, który jest inżynierem logistyki. W zawodzie tym dokładnie przemyślany i zorganizowany ciąg poszczególnych działań ma kluczowe znaczenie, dla wykonania zamierzonej pracy w odpowiednim czasie, z należytym bezpieczeństwem i przy możliwie minimalnych kosztach. Pół koła zębatego może także odnosić się do wszystkich przodków Fundatora, którzy ciężko pracowali, by zapewnić byt sobie i swoim najbliższym. Także liczba zębów półkola ma swoje znaczenie, gdyż znanych jest 11 pokoleń rodu Somerfeld-Latowskich. Przy czym dwa skrajne zęby są widoczne tylko częściowo, co jest wymuszone typem zastosowanej tarczy (o nie prostoliniowej górnej krawędzi), ale też co może oddawać wiedzę o życiu najstarszego i najmłodszego pokolenia. To pierwsze jest bowiem ze względu na skąpość odnalezionych źródeł najsłabiej poznane, zaś to drugie, do którego należy Fundator i jego siostry, również zawiera niewiadomą, gdyż ze względu na ich wiek w chwili fundacji herbu, większość życia jest jeszcze przed nimi. Pół pełnego koła zębatego nawiązuje również do nazwiska Fundatora. Takie, a nie inne obrócenie półkola i umieszczenie go w głowicy tarczy, ma sugerować słońce, zaś występujące na półkolu zęby, mają być tegoż słońca promieniami. Słońce jest zaś symbolem lata, pory roku, której nazwa wpisana jest w nazwisko Fundatora – Latowski. Przekaz ten wzmocniony jest jeszcze opisanym już wcześniej usianiem kłosami, których złota barwa wskazuje na ich dojrzałość do żniw, a więc okres letni. Mamy tu więc kolejny element tzw. herbu mówiącego. Nadzieją Fundatora tego znaku herbowego, jest przekazywanie z pokolenia na pokolenie treści odzwierciedlających duchowy związek potomków z przodkami. Treść zawarta w konstrukcji całego herbu jest świadomym i dobrowolnym przedsięwzięciem, mającym na celu identyfikację i promowanie całego rodu. Ma być również uhonorowaniem wyznawanej dewizy życiowej i jej zapisem w pamięci potomków. Opisana powyżej legenda obrazuje również związki filiacyjne, czyli relację przodek i potomek. W tym aspekcie można ją odczytywać jako tradycję, dziedziczenie, wychowanie, ale także prezentuje się tutaj międzypokoleniowa łączność. Herb ten powinien pozostać w świadomości, tak współczesnych, jak i przyszłych pokoleń, jako symbol dumy, więzi i tradycji rodowej. Interpretacja symboliki zastosowanej w budowie herbu została skonsultowana i zaakceptowana przez komisję heraldyczną Polskiej Roli Herbowej Nova Heroldia.
